Nowe Holy Fuck to popsute piosenki. Na wskroś.

Tam, gdzie inni zmierzają ku jak największej studyjnej obróbce lub pseudo-brudowi, oni poszli pod prąd. Czasami zmyłkowo, lecz poniekąd i świadomie. Postawili na destrukcję, nawet tych wydawałoby się bardziej przyjaznych dla ucha melodii. Jest przestrzennie, przesterowanie i... przebojowo. Ze słyszalnymi echami muzyki filmowej, jak chociażby w „Red Light”, zaczynającym się zgoła dyskotekowo, by przy pomocy zgrabnego basowego pochodu przenieść się na "Ulice San Francisco", a odpowiednio auralnej barwy nadały całości klawisze. Są również, a jakże, ukłony w stronę wujka Trenta Reznora w rozpoczynającym "MD". Dwie minuty i czterdzieści sekundy "Latin America" również przynosi przyjemną dla ucha muzykę, ale to co dzieje się później już niekoniecznie. Oczywiście, aby nie było za nudno, pod koniec panowie Matt McQuaid (bass) i Matt Schulz (perkusja) serwują słuchaczom coś na kształt krótkiego jam session. Pojawiają się pozdrowienia w kierunku przekręconego i podkręconego Mum oraz Radiohead w "Stay Lit". Tak właściwie "Latin" roi się od hitów. Posłuchajmy choćby tanecznego "Silva & Grimes" z kosmicznie melodyjną grą syntezatorów, co z tego, że i tak pobrudzonych. A kiedy Holy Fuck wprowadza pierwiastek wokalny do kompozycji, czyni to, jak w "SHT MTN", gdzie głos jest schowany, spogłosowany, z nałożonymi efektami oraz sprzęgami. Bardziej nerwowe oblicze ukazują Kanadyjczycy w punkowym "Stilettos", gdzie podbita, nerwowa gra sekcji spotyka się z kontrapunktująco melodyjnymi motywami gitarowymi, uzupełnianymi przez panów Walsha i Borcherdta. Słychać, że współgranie ze sobą sekcji rytmicznej tworzy szkielet utworów, kolejny tego dowód otrzymujemy w "Lucky", w którym pozostałe instrumenty oraz wokalizy są słyszalne, choć cofnięte na, co najmniej, drugi plan. Najdłuższy "P.I.G.S." to już sampler w roli głównej (kłania się Liam Howlett z The Prodigy) oraz perkusja z wykorzystaniem masy próbek brzmieniowych, by poprzez swobodny motyw perkusyjno-basowy (znowu!) przejść do dźwiękowego zgiełku, a nad tym wszystkim zawisł duch rodem z filmów science fiction, spinając "Latin" swoistą klamrą.

Taka to właśnie płyta, krótka choć treściwa. Warto dać jej szansę, a odwdzięczy się na pewno.

Tomek Mądry